Het moge geen verrassing zijn: ik ben auteur!
Dat is voor mij een fulltime job! Ik schrijf tenminste 2 boeken per jaar en werk daarnaast voor diverse cliënten als ghostwriter.
Daarnaast ben ik jurylid voor de gedichtenwedstrijd van de stichting “In Vrijheid Herdenken Almelo”.
Eerst maar eens een beetje meer achtergrondinfo over mij:
Ik ben Kirstin Rozema, geboren in 1967 als Kirstin Engeman. Mijn geboorteplaats is Almelo en daar woon ik alweer sinds 1995, samen met mijn man Chris, onze hond McCoy en onze kater Dudley.
Zoon Robin (1997) en dochter Laura (2000) wonen zelfstandig in Arnhem met hun partners.
Als kind schreef ik al graag.
Kleine verhaaltjes, opstellen voor school, maar ook maakte ik het begin met grotere verhalen, ter grootte van een schoolschrift. Dat zette door nadat ik in 1988 met Chris trouwde. Destijds waren er nog geen computers en ging alles per typemachine. Ik schreef alles met een vulpotlood en werkte dat later uit. Zo is het eerste deel van mijn misdaadserie tot stand gekomen.
Dat is later uitgegroeid tot een zesdelige serie met een spin-off.
Toen de kinderen geboren waren, richtte ik me vooral op gedichtjes en kleine verhaaltjes over hen. Het echte schrijfwerk kwam pas na een ernstig pestincident. De verwerking ervan bestond uit het schrijven van mijn eerste kinderboek Knopen in je touw.
Daarmee bereikte ik in 2009 zelfs de finale van de Nieuwe Schrijversprijs van Free Musketeers/Ako.
Daarna ging het in een stroomversnelling.
Naarmate de kinderen groter werden, werden de verhalen waarmee ze thuiskwamen ook steeds leuker.
Een geweldige inspiratiebron, waar ik graag gebruik van maakte.
En dat doe ik nog steeds. Ik heb genoeg aan een woord, een geur, een melodie om daar een boek omheen te verzinnen.
Ik schrijf voornamelijk voor volwassenen en af en toe schrijf ik een kinderboek. In mijn romans is altijd een medisch thema te vinden.
Mijn thrillers kunnen, volgens mijn lezers, als psychologische thrillers worden betiteld.
In 2018 won ik de Publieksprijs van het Valentijngenootschap met mijn feelgood roman Na die nacht.
In 2023 leerde ik de in Amerika geboren, maar in Engeland wonende auteur Carolyn Nicholas kennen. We hebben een gezamenlijke passie en we zijn beiden gepassioneerd als het op schrijven aankomt. Samen werken we aan thrillers en vertalen samen mijn Nederlandstalige romans. Het is keer op keer een geweldige rollercoaster en we hebben enorm veel plezier tijdens het schrijfproces.
Maar niets in het schrijversvak werkt zonder de hulp van proeflezers en recensenten.
Ik ben dan ook zeer dankbaar dat ik mag samenwerken met Chris Rozema, Diane Kooistra, Kim Coenen en Kayleigh Baynes die mijn manuscripten zorgvuldig nakijken en me het commentaar geven dat hier en daar toch nodig blijkt te zijn.
Diane en Kim zijn tevens geweldige recensenten, die altijd een eerlijk oordeel geven over mijn verhalen.
Het leuke aan auteur zijn is dat ik de tijd aan mezelf heb. Wil ik een dag schrijven, dan plan ik mijn dag daar omheen. Ik werk thuis. Op mijn kantoor of gewoon in de woonkamer. Koffie, muziek en een laptop is alles wat ik nodig heb om mijn gedachten de vrije loop te laten.
Kortom: genoeg om nog jaren bezig te blijven met schrijven. En dat ben ik ook zeker van plan.
English version:
It should come as no surprise: I am an author!
It’s my full-time job! I write at least two books a year and also work as a ghostwriter for various clients.
In addition, I am a jury member for the poetry competition organized by the foundation “In Vrijheid Herdenken Almelo” (Remembering in Freedom Almelo).
First, a little more background information about me:
My name is Kirstin Rozema, born in 1967 as Kirstin Engeman.
I was born in Almelo, where I now live since 1995 with my husband Chris, our dog McCoy, and our cat Dudley.
Our son Robin (1997) and daughter Laura (2000) live in Arnhem with their partners.
I loved writing as a child.
I wrote short stories and essays for school, but I also started writing longer stories, about the length of a school notebook. I continued writing after I married Chris in 1988. At that time, there were no computers, so everything was done on a typewriter. I wrote everything with a mechanical pencil and edited it later. That’s how the first part of my crime series came about.
It later grew into a six-part series with a spin-off.
When the children were born, I focused mainly on poems and short stories about them. The real writing only came after a serious incident of bullying. I processed it by writing my first children’s book, Knopen in je touw (Knots in Your Rope).
In 2009, it even reached the finals of the Free Musketeers/Ako New Writers’ Prize.
After that, things really took off. As the children got older, the stories they came home with became more and more entertaining. They were a great source of inspiration, which I was happy to draw on.
And I still do! A word, a smell, a melody is enough for me to create a book around it. I mainly write for adults and occasionally write children’s books. My novels always have a medical theme. According to my readers, my thrillers can be described as psychological thrillers.
In 2018, I won the Valentijngenootschap Public Award with my feel-good novel Na die nacht (After That Night).
In 2023, I met Carolyn Nicholas online. She’s an author born in the US but living in England. We share a passion and are both passionate about writing. Together, we work on thrillers and translate my Dutch novels.
It’s always a rollercoaster, and we have lots of fun during the writing process.
But nothing in the writing profession works without the help of proofreaders and reviewers.
I am therefore very grateful to be able to work with Chris Rozema, Diane Kooistra, Kim Coenen, and Kayleigh Baynes, who carefully check my manuscripts and give me the feedback that is needed here and there.
Diane and Kim are also great reviewers, who always give an honest opinion about my stories.
The nice thing about being an author is that I have time for myself. If I want to spend a day writing, I plan my day around that. I work at home, in my office or just in the living room. Coffee, music, and a laptop are all I need to let my thoughts run free.
In short: enough to keep me busy writing for years to come. And that is definitely my intention.